Home Filosofie Duitsland wijnland Wijnstreken De wijnen Wetenswaardigheden Wijn-Spijs Proeverijen Contact
Importeur van Duitse kwaliteitswijnen
Wijnhuis Anneville 2015
Wetenswaardigheden Wijnwetgeving De huidige wijnwetgeving stamt uit 1971.  Er zijn 13 wijnbouwgebieden vastgelegd, de zogenaamde “Qualitätswein bestimmte Anbaugebiete”. Elk gebied is verdeeld in ‘Bereiche’. Een Bereich weer is onderverdeeld in groepen wijngaarden die men ‘Grosslagen’ noemt. De meest nauwkeurige herkomstbenaming is de ‘Einzellage’; één wijngaard, die overigens vaak door meerdere boeren gedeeld kan worden. De vuistregel is, hoe nauwkeuriger (en kleiner) de herkomst omschreven is hoe groter de kans dat men te maken heeft met een bijzondere wijn. Echter dit is geen wiskunde; de ligging op de zon en de kwaliteit / visie van de wijnmaker zijn, om maar eens wat te noemen, factoren die kunnen leiden tot andere uitkomsten. Er wordt verder veel geregeld in deze wetgeving. Bijvoorbeeld: Opbrengsten per hectare, druivenrassen per regio, Oechsle gewichten, oogstdatums, chaptalisatie en alcoholpercentages. Er is tevens een classificatiesysteem opgezet. Wijnsoorten In de meeste landen zijn er maar een paar soorten wijn: rood, wit, rosé en heeft men een naam voor bubbels. In Duitsland kent men veel meer soortnamen die iets zeggen over de manier waarop de wijn gemaakt is. De belangrijksten zijn Rotwein, Rotling, Schillerwein, Weissherbst, Weißwein, Federweißer, Sekt, Sekt bA, Perlwein, Secco en Schaumwein. Veel meer dan in andere landen. Van droog naar zoet. De tijd dat er voornamelijk zoete wijnen uit Duitsland kwamen is verleden tijd. Zoet in de wijn was te vaak bedoeld om de bedenkelijkheid van de wijn te maskeren. Dit leidde in het verleden tot het royaal toevoegen van suikers. Gelukkig is dat voor een groot deel verleden tijd. Toch is deze historie nog niet helemaal uitgewist. Overal ter wereld gaat men er vanuit dat wijn droog is (anders staat het op het etiket). In Duitsland echter niet; daar is de wijn volgens de wet zoet, andere smaaktypes moeten op het etiket vermeld zijn. Het betreft Trocken, Halbtrocken, Lieblich en Edelsüß. Klassificatie van Duitse wijnen In Duitsland kent de klassificatie een drietal soorten: tafelwijn of landwijn, kwaliteitswijn en kwaliteitswijn met predicaat. Dit is te vergelijken met andere Europese landen. Het voordeel is dat de wijnboer zich moet houden aan de door de wetgever vastgestelde criteria. Niet alles mag en dat is meestal goed. Het grote nadeel is echter dat de wijnwet minder ruimte laat voor experimenten, bijvoorbeeld met druiven die niet zijn toegelaten in een bepaald gebied. Een tweede nadeel is dat de klassificatie een techische exercitie is en vooral iets zegt over de herkomst van de druif en de technische eisen die er gesteld worden. De consument wil echter weten of de wijn kwalitatief goed is; in de zin van smaak. Daar is echter meer voor nodig dan alleen voldoen aan de technische eisen. Kwaliteitsaanduidingen Het gros van de wijnen voldoet aan de eisen voor Qba. Dit kan een voorspeller van kwaliteit zijn, in de zin dat de smaak bevalt, maar is in feite een technische aanduiding. Ook het predikaat (Kabinett of Spätlese) zeggen iets over de technische eisen, bijvoorbeeld de ‘hangtijd’ of mostgehalte. Er is echter meer voor nodig om goede wijn te maken, bijvoorbeeld de fysiologische rijpheid van de druiven. Omdat de wet niet altijd aangeeft wat de kwaliteit is zijn er tal van particuliere initiatieven; verenigingen van wijnproducenten. De belangrijkste is de VDP (Verband Deutscher Prädikats- und Qualitätsweinguter), die zo rond de 200 leden telt. Deze 200 producenten kunnen gerekend worden tot de besten van heel Duitsland.
Wetenswaardigheden